(1) Public officials, even if they have left their posts, may not be heard as witnesses on matters which they were obliged to keep secret by virtue of their duties, unless there is written permission from the official authority to which the secret belongs. This permission shall be given, for members of parliament, by the Grand National Assembly of Türkiye; for Vice Presidents and ministers, by the President of the Republic; and for others, by the minister or the head of the institution to which they are attached.
(2) Permission may not be refused unless the testimony is found to be contrary to the public interest.
(3) This permission shall be requested in writing upon a decision of the court, and once permission is given, the witness shall be summoned and heard.
Original Turkish text
MADDE 242 · Tanıklığın izne bağlı olduğu hâller
(1) Kamu görevlileri, görevlerinden ayrılmış olsalar bile, görevleri gereğince sır olarak saklamak zorunda oldukları hususlar hakkında, sırrın ait olduğu resmî makamın yazılı izni olmadıkça tanık olarak dinlenemezler. Bu izin, milletvekilleri hakkında Türkiye Büyük Millet Meclisi üyeleri, Cumhurbaşkanı yardımcıları ve bakanlar hakkında Cumhurbaşkanı ve diğerleri hakkında bağlı oldukları bakan veya kuruluşun amiri tarafından verilir.
(2) Tanıklık kamu yararına aykırı bulunmadıkça izin verilmesinden kaçınılamaz.
(3) Bu izin, mahkeme kararı üzerine yazı ile istenir ve izin verilince tanık davet edilerek dinlenir.