(1) For a judgment that has become formally final in one action to constitute res judicata in the substantive sense in another action, the parties to both actions, the causes of action, and the operative part of the judgment in the first action and the relief sought in the second action must be the same.
(2) A judgment constitutes res judicata only with respect to those claims asserted in the action or counterclaim that have been adjudicated.
(3) Res judicata is also binding on the universal successors of the parties.
(4) Res judicata arising from an action is also binding on persons who, after that judgment has become final, acquire ownership of the subject matter of the action from one of the parties or acquire a limited real right or derivative possession over the subject matter of the action. However, the provisions of the Turkish Civil Code on acquisition of property in good faith are reserved.
(5) Res judicata arising between one or more of several jointly and severally liable debtors and the creditor, or between one or more of several joint and several creditors and the debtor, shall not be binding on the others.
Original Turkish text
MADDE 303 · Kesin hüküm
(1) Bir davaya ait şeklî anlamda kesinleşmiş olan hükmün, diğer bir davada maddi anlamda kesin hüküm oluşturabilmesi için, her iki davanın taraflarının, dava sebeplerinin ve ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gerekir.
(2) Bir hüküm, davada veya karşılık davada ileri sürülen taleplerden, sadece hükme bağlanmış olanlar hakkında kesin hüküm teşkil eder.
(3) Kesin hüküm, tarafların küllî halefleri hakkında da geçerlidir.
(4) Bir dava dolayısıyla ortaya çıkan kesin hüküm, o hükmün kesinleşmesinden sonra dava konusu şeyin mülkiyetini tarafların birisinden devralan yahut dava konusu şey üzerinde sınırlı bir ayni hak veya fer’î zilyetlik kazanan kişiler hakkında da geçerlidir. Ancak, Türk Medenî Kanununun iyiniyetle mal edinmeye ait hükümleri saklıdır.
(5) Müteselsil borçlulardan biri veya birkaçı ile alacaklı arasında yahut müteselsil alacaklılardan biri veya birkaçı ile borçlu arasında oluşan kesin hüküm, diğerleri hakkında geçerli değildir.